Deze website maakt gebruikt van cookies om instellingen te onthouden en om de website beter op uw behoeften af te stemmen. Klik hier voor meer informatie over cookies.

Ja, ik ga akkoord Nee, ik ga niet akkoord X

Actueel

Persberichten en nieuws van en over de vereniging vind je hier. Zelf een bericht delen met je collega’s? Ook dat kan.

« Terug naar zoekresultaten

Rubriek collega met passie

6 september 2018 | Overige berichten | 0 reactie(s) Medewerkers

In deze rubriek komen collega’s aan het woord over hun passie voor het vak. Met antwoord op vragen als: waarom doe je dit? Waar ben je het meest trots op? Wat vind je lastig, en waar leer je van? Deze keer Sjaak van Doorn, docent op het Gertrudiscollege in Roosendaal. Onlangs is hij uitgeroepen tot Natuurkundedocent van het Jaar 2018. “Natuurkunde is niet leuk. Het is adembenemend, fantastisch.” 


Naam: Sjaak van Doorn
Vak: natuurkunde aan bovenbouw havo en vwo                         

Je bent eigenlijk al met pensioen en toch sta je nog voor de klas. Hoe zit dat?

“Ik ben officieel op 10 juli met pensioen gegaan en heb ook al voor de tweede keer AOW ontvangen, maar ik sta sinds dit schooljaar weer voor de klas. Gelukkig wel. Ik vind het te leuk om te doen. Ik zou het echt missen. Met het Gertrudis College heb ik goede afspraken kunnen maken.”

Je bent populair bij leerlingen en ouders (die vaak vroeger ook bij je in de klas zaten). Hoe komt het dat het zo goed klikt?

“Vrolijkheid is heel belangrijk. Zonder humor heb je het als docent een stuk lastiger. Het leven is een feest. Dat is mijn basis. Ik plaag ze en maak grapjes. Niet dat ik niet serieus ben, want dat ben ik zeker ook. En dat moet ook wel want natuurkunde is een geweldig maar ook een pittig vak. Je moet er echt induiken. Je kunt het er niet even bijdoen. Het mooie is dat je niks hoeft te onthouden, als je het maar begrijpt. Als je iets begrijpt, dan weet je het gewoon. Dan valt er niks te onthouden. Dat probeer ik aan mijn leerlingen uit te leggen. Door ze uit te dagen en nieuwsgierig te maken. Ik maak ze duidelijk dat ze moeten vechten om het te snappen. Niet 1 keer, maar elke week. Natuurkunde moet je bijhouden. Doe je een half jaar niets, dan lig je eruit, dan kun je de draad niet meer oppikken.”

Alle leerlingen spreek je met ‘u’ aan. Hoezo dat?

"Ik zeg altijd ‘Ik heb respect voor u, u heeft respect voor mij en we zijn elkaars gelijken.’ Natuurlijk doe ik het ook met een knipoog, maar tegelijkertijd bedoel ik het ook heel serieus. We zitten samen in hetzelfde schuitje. Samen moeten we er iets van maken. Als die wederkerigheid er is, dan is het vak heerlijk.”

Wat moet je zeker doen als leraar voor een goede relatie met de leerlingen?

“Wat heel goed werkt is meewerken aan buitenschoolse activiteiten. Ik organiseer bijvoorbeeld reizen naar het plaatsje Iter in de Provence. Daar zit een instituut dat de haalbaarheid van kernfusie als energiebron willen aantonen. Daar zit een oud-leerling van me, Akko Maas. Die ontvangt ons dan. De leerlingen vinden het prachtig. Door zo’n reis ervaren leerlingen dat je iets voor hen over hebt en dan zijn ze ook bereid iets voor jou te doen. Een leerling werkt niet voor een leraar die ze niet aardig vinden.”

Je bent ook een halve cabaretier

“Ik vertel graag verhalen. Gekke verhalen ook. In die verhalen laat je tussen de regels door van alles van jezelf zien. Dat is belangrijk. Aan het begin van het jaar voer ik elk jaar natuurkundeshows op, voor alle brugklassers. 50 minuten entertainment rondom proefjes die ik uitvoer. Dat vinden ze natuurlijk prachtig. Soms geef ik wel 10 shows op een dag.” “Maar ook in mijn lessen is er altijd wel plaats voor humor. Ik heb een flink arsenaal aan verhalen waaruit ik kan putten, zoals bijvoorbeeld het verhaal over Einsteins moeder. Die heette met de achternaam Koch. Mijn vaders moeder heette ook Koch, dus vertel ik de leerlingen dat ik familie ben van Einstein. Heel ver weg is dat misschien echt zo. Kijk Koch is in Duitsland hetzelfde als Janssen in Nederland, maar dat weten die leerlingen niet. Met dit soort kleine dingen vang je de aandacht.”

Leer je zelf na al die jaren lesgeven nog bij?

“Ik denk het wel. Ik ben gaandeweg als leraar gegroeid. Ik heb me ontwikkeld van de onderbouw naar de bovenbouw en didactisch ben ik ook steeds sterker geworden. De stof is in grote lijnen nog hetzelfde, maar het blijft nog steeds een groot raadsel waar je alle kanten mee op kan. Je doet andere proefjes, je geeft er andere wendingen aan. Ook op persoonlijk vlak maak ik een ontwikkeling door. Nu ik ouder ben en ervaring heb met mijn eigen kinderen, krijg je veel meer gevoel voor de tragedie van sommige kinderen. Ik zie aan leerlingen dat er van alles speelt thuis. Vroeger had ik dat niet zo in de gaten. Tegenwoordig heeft de jeugd ook veel aan zijn hoofd. Daar heb ik wel compassie mee.”

En dan ben je op je 65e Natuurkundedocent van het Jaar 2018. Wat doet dat met je?

“Ik had het totaal niet verwacht. Vorig jaar was ik aangemeld maar viel niet in de prijzen. Maar als je dan het jaar daarna wordt uitgeroepen tot Natuurkundedocent van het jaar, ja dat deed me goed. En nog steeds. Het is een erkenning tot het emotionele af. Die erkenning heb je ook nodig om je vak te kunnen blijven uitoefenen. Er zijn mensen die verliezen dan hun passie, zonder die erkenning. Ik gelukkig niet. Het liefst ga ik nog twintig jaar door.”

Artikelen uit de scholen

Plaats zelf een artikel!
Wil jij jouw verhaal delen met collega’s? Heb je een tip of wil je je mening kwijt? OMO biedt jou graag een platform. Hier kun je je artikel plaatsen. Ook kunnen collega’s op jouw artikel reageren.
Bekijk alle 212 bijdragen

Artikel plaatsen Waarom een artikel plaatsen?

0 reactie(s)

Plaats je reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn met een * aangegeven.