Deze website maakt gebruikt van cookies om instellingen te onthouden en om de website beter op uw behoeften af te stemmen. Klik hier voor meer informatie over cookies.

Ja, ik ga akkoord Nee, ik ga niet akkoord X

Actueel

Persberichten en nieuws van en over de vereniging vind je hier. Zelf een bericht delen met je collega’s? Ook dat kan.

« Terug naar zoekresultaten

Rubriek Collega met passie 'Ik heb in deze jeugd net zoveel vertrouwen als in de jeugd van toen.'

26 juni 2018 | Overige berichten | 0 reactie(s) Medewerkers

In deze rubriek komen collega’s aan het woord over hun passie voor het vak. Met antwoord op vragen als: waarom doe je dit? Waar ben je het meest trots op? Wat vind je lastig, en waar leer je van? Deze keer Riek Kerkers (81), Onderwijs Ondersteunend Personeelslid op het Varendonck College in Someren. Ze ging in december 2001 officieel met pensioen, maar bijna 20 jaar later is ze nog steeds dagelijks op school aan het werk.  

'Ik hoort mensen om me heen wel eens klagen over de jeugd van tegenwoordig. Dat begrijp ik niet. Er is niks mis met die jongens en meisjes.'

Naam: Riek Kerkers 

School: Varendonck College in Someren

Functie: Onderwijs Ondersteunend Personeel (OOP)

U bent 81 en blijft maar doorwerken. Waar haalt u de energie vandaan?

'Als je iets graag doet, dan kost het geen moeite. Toen ik met pensioen ging, is mij gevraagd of ik nog wilde blijven. Dat wilde ik wel. Ik ben blijven doen, wat ik toen ook al deed. Ik sorteer de post en breng die als het nodig is naar de andere locatie in Asten. Dat doe ik nog steeds met de auto. Ik ben begonnen met een DAF-je. Ik denk dat ik in al die jaren vijf auto’s heb versleten. Als ik niet met de post bezig ben, dan ben ik aan het opruimen. Ik zie altijd wel iets wat er moet gebeuren. Ik ben overal en nergens in het schoolgebouw aanwezig. Behalve in de pauzes. Dan vind je mij op mijn stoel in de docentenkamer. Daar heb ik mijn vaste plekje, dat weten docenten ook. Dat is Rieks stoel zeggen ze dan.'

Vertel eens hoe het begon zestig jaar geleden?

'Ik ben begonnen op de huishoudschool Genoveva van Brabant in Asten. Daar moest ik boodschappen halen voor de kooklessen. Suiker, meel, groenten; noem maar op. Dat was nog een hele klus. Je had toen nog geen grote supermarkt, maar alleen maar kleine winkels zoals de groenteboer, de bakker en de kruidenier. Ik had een soort koeriersdienst maar dan op de fiets. Later, toen ik een auto had, bracht ik ook wel eens verse soep rond. Dat was voor de lunch van de docenten. Een keertje ging het mis, toen ik per ongeluk met de auto achteruit tegen een boom reed. Toen had ik echt een soepauto.'

Tegenwoordig zeggen we: hoe werd u aangestuurd. Hoe wist u welk werk u moest doen?

'Ik was een manusje van alles voor de directeur, maar ook voor de docenten en de leerlingen. De klusjes kwamen vanzelf mijn kant op. Mij hoefden ze niet aan te sturen, ik zag zelf wat er gedaan moest worden en hoe dat moest. Noem het inzicht hebben. Ik ben thuis hier; ik ken de school van binnen en van buiten.'

Wat hebt u zien veranderen?

'Veel natuurlijk, ontzettend veel. En tegelijkertijd kun je zeggen dat de grote lijn nog steeds hetzelfde is. Je ziet de mode steeds sneller veranderen. En ja, de kinderen hebben nu een vlottere babbel. Maar tegelijkertijd zie je nog steeds dezelfde onzekerheid en worsteling die ze als puber doormaken.'

'Ik heb op drie scholen gewerkt. Eerst de huishoudschool, daarna werd dat mavo Someren (Waterdael) en nu Varendonck. Op de huishoudschool zaten alleen maar meisjes. Nette meisjes die boerin werden. De jongens zaten in Someren op de landbouwschool. Nu zouden we de meisjes tutjes vinden in hun jurkjes en rokjes. Vandaag de dag lopen ze rond in broeken met scheuren.'

'Leerlingen zijn wel een stuk mondiger geworden. Ik hoor leerkrachten wel eens klagen over een leerling en over de jeugd van tegenwoordig. Dan denk ik, och dat valt allemaal wel mee. Er is niks mis met de jongens en meisjes van nu. Ik heb in deze jeugd net zoveel vertrouwen als in de jeugd van toen. Wat anders is, is dat kinderen deze tijd vroeger puberen. Ook maken ze thuis veel meer mee zoals scheidingen. De grootste verandering is de komst van de mobiele telefoons. Dat is echt erg; ik zie daar niks goeds in.'

U wordt gezien als moeder van de school

'Tegenwoordig is dat wel iets minder, maar vroeger was dat zeker zo. Ik kende iedereen, en iedereen kende mij. Van de directeur tot de leerling en de ouders. Ik zag en hoorde alles. Over wat er op school gebeurde, maar ook over de leerlingen, over thuis. Je was ook een soort vertrouwenspersoon. Als er iemand ziek was bijvoorbeeld, dan bracht ik hem of haar naar huis of het ziekenhuis. Op zo’n moment nam ik de rol van de moeder over ja. Tegenwoordig worden de ouders gebeld als een kind iets heeft, maar dat kon in de tijd vóór de mobiele telefoon vaak niet.'

Hebt u nog een tip voor school?

'Ik vind de communicatie tussen ondersteunend personeel en directie en docenten verslechterd. Over en weer zou er meer gepraat en geluisterd moeten worden. De conciërge was vroeger de spil van de school en was van alles op de hoogte. Nu is dat anders. Nu zijn er veel meer eilandjes. Omdat je niet bent geïnformeerd word je er door overvallen. Als er iets is georganiseerd voor leerlingen, moet je dat weten. Niet pas een half uur voor aanvang. Iets meer tijd voor elkaar nemen, maakt het werk alleen maar leuker.

Artikelen uit de scholen

Plaats zelf een artikel!
Wil jij jouw verhaal delen met collega’s? Heb je een tip of wil je je mening kwijt? OMO biedt jou graag een platform. Hier kun je je artikel plaatsen. Ook kunnen collega’s op jouw artikel reageren.
Bekijk alle 205 bijdragen

Artikel plaatsen Waarom een artikel plaatsen?

0 reactie(s)

Plaats je reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn met een * aangegeven.