Deze website maakt gebruikt van cookies om instellingen te onthouden en om de website beter op uw behoeften af te stemmen. Klik hier voor meer informatie over cookies.

Ja, ik ga akkoord Nee, ik ga niet akkoord X

Actueel

Persberichten en nieuws van en over de vereniging vind je hier. Zelf een bericht delen met je collega’s? Ook dat kan.

« Terug naar zoekresultaten

"Ik geloof niet in individuele successen."

20 mei 2019 | Overige berichten | 0 reactie(s) Vereniging | Medewerkers

Afscheid Hans van Dijk

Per 1 januari 2020 neemt Hans van Dijk na 22 jaar, als ambtelijk secretaris van het bestuur en directeur van het bureau, afscheid van OMO. Dat lijkt een lange periode, maar voor Van Dijk is de tijd voorbijgevlogen.

"Ik ben een groot voorstander van mobiliteit,” zegt hij, “maar vanaf het moment dat ik in deze functie ben terechtgekomen, kan ik stellen dat ik zelf het slechtste voorbeeld ben.” 

Troubleshooter

 

Van Dijk trad aan in een woelige periode. Door de invoering van de lumpsumfinanciering kwam er meer verantwoordelijkheid te liggen bij het bestuur van de vereniging en moest de organisatie worden geprofessionaliseerd. Daar wilde Van Dijk graag zijn schouders onder zetten. Als lid van het plaatselijk bestuur van het Maaslandcollege had hij al vaak kritiek geuit op de dienstverlening van het OMO-bureau en het functioneren van het algemeen bestuur. Toen er in 1997 een vacature vrij kwam, kreeg hij van de toenmalig voorzitter Rob Kraakman de kans om het dan zelf maar eens beter te gaan regelen. Met zijn praktische instelling, strategisch inzicht, mensenkennis en grote maatschappelijke betrokkenheid bleek Van Dijk helemaal op zijn plek.

Loopbaan in een notendop

Ooit leek Van Dijk voorbestemd om priester te worden, maar het leven kan raar lopen. Het klein seminarie dat hij bezocht, sloot na twee jaar wegens gebrek aan leerlingen zijn deuren. Geschiedenisleraar, zijn tweede keuze, werd het ook niet, want zijn moeder vond hem te jong om op kamers te gaan. En na anderhalf jaar Pedagogische Academie liep ook deze route dood, omdat hij naar eigen zeggen nog te veel kind was om zich met ‘die jong’ bezig te houden. Gelukkig kon hij bij de gemeente St. Oedenrode terecht op de typekamer, vanwaar hij via allerlei opleidingen en functies bij de gemeentelijke overheid uiteindelijk toch zijn weg vond. “In mijn vrije tijd heb ik gestudeerd, onder andere op de bestuursacademie en de universiteit. Om de paar jaar ben ik van baan gewisseld en uiteindelijk secretaris geworden van een samenwerkingsverband van gemeenten voordat ik bij OMO begon.”

De menselijke maat 

In zijn huidige functie treedt Van Dijk graag op als pleitbezorger voor de onderwijssector. Het voortgezet onderwijs ligt in zijn ogen vaak onterecht onder vuur. “De politiek heeft te weinig vertrouwen in het onderwijs en is te veel uit op beheersing onder andere door middel van standaardisatie als ook de daaruit voortvloeiende controlezucht.” Als voorbeeld noemt hij het vernieuwde inspectietoezicht, dat de raad van toezicht verantwoordelijk wil maken voor het onderwijs in de scholen. “Een verkeerde ontwikkeling”, vindt Van Dijk, “de primaire verantwoordelijkheid ligt bij de docent in de klas. Als je te veel vertrouwt op systemen, verlies je de menselijke maat.” Het onderwijs zou volgens hem meer gebaat zijn bij een extra investering in de gewenste voortdurende ontwikkeling van het onderwijspersoneel. Zij moeten de dialoog voeren op basis van hun deskundigheid over de kwaliteit van het onderwijs en dus dan ook daarop aanspreekbaar zijn.

Eigen identiteit

Van Dijk vindt het loslaten van de vrijheid van onderwijs een slecht idee. “De huidige discussie wordt gevoerd op de verkeerde gronden. De politiek laat zich te veel drijven door incidenten. In dit geval de angst voor bepaalde scholen die op basis van artikel 23 van de grondwet gesticht zijn.”  Op het eerste gezicht lijken de kernwaarden van OMO, ‘goed onderwijs, goed mens, goed leven en goed handelen,’ niet specifiek katholiek, toch wil Van Dijk de katholieke identiteit blijven uitdragen. “De maatschappij wil nog wel eens vergeten dat onze attitude, met name menslievendheid, is gebaseerd op wat we in het verleden hebben ontwikkeld. Het katholicisme zit in onze genen. Heel ons doen en laten komt eruit voort.”  Dat burgerschapsvorming nu in de wet verankerd wordt, vindt hij te gek voor woorden. “De politiek moet wegblijven van de manier waarop het onderwijs de algemene ontwikkeling van leerlingen wil oppakken.”

Terug naar de kern 

Ondanks alle veranderingen in de maatschappij en de politieke keuzes die worden gemaakt, is het onderwijs in de kern niet veel veranderd volgens Van Dijk. Met dankbaarheid denkt hij terug aan de non op het klein seminarie die hem leerde leren door uittreksels te maken. Een ouderwetse methode die naar zijn idee ook nu nog heel bruikbaar is. “De vluchtigheid van de hedendaagse informatievoorziening maakt lui. We denken alles te kunnen vinden via internet, maar als je een paar keer dezelfde zoekmachine gebruikt, is het algoritme al voor je bepaald, dus nieuwe feiten vind je niet. Kinderen moeten zelf blijven nadenken. We moeten waken voor oppervlakkig denken. Dat heb ik toen wel geleerd. Dat laat overigens onverlet dat ICT als hulpmiddel wel degelijk kan worden ingezet voor het onderwijskundig proces. De hele maatschappij digitaliseert, dus het zou te gek voor woorden zijn als we daarvoor onze ogen sluiten.”

Kinderen als drijfveer

Hoewel Van Dijk weinig direct contact heeft met de leerlingen, zijn zij wel zijn drijfveer. “Het is zo mooi om die kinderen te ontmoeten. Ze hebben allemaal hun talenten, stuk voor stuk. Daarom ben ik zo’n tegenstander van alles wat er nu onder de noemer van ‘passend onderwijs’ gebeurt. Het lijkt wel of elk kind een labeltje moet krijgen om ze vervolgens in een kastje te kunnen stoppen. Door al die etiketjes is passend onderwijs een grote sta in de weg voor inclusief onderwijs. Dat is weer een voorbeeld van de dwang van systemen. En laten we eerlijk zijn; passend onderwijs is simpelweg een bezuiniging geweest. Dan val ik liever terug op onze katholieke identiteit: ‘Elke leerling telt’.”

Alleen kun je niets

In de visie van OMO is vertrouwen heel belangrijk. Het vertrouwen naar de leerlingen toe, maar ook het vertrouwen tussen de personeelsleden. Er wordt gewerkt aan een cultuur waarin men voortdurend in dialoog blijft over de eigen ontwikkelpunten en gezamenlijk verantwoordelijkheid neemt. “Ik geloof niet in individuele successen. Je kunt in je eentje niets bereiken”, zegt Van Dijk overtuigd. Dat geldt ook voor zijn eigen functioneren. Terugkijkend op zijn carrière bij OMO wil hij niets noemen waar hij persoonlijk trots op is. “Alleen kun je niets. Ik ben vooral blij dat de samenwerking altijd zo goed is geweest. Zijn collega’s gaat hij dan ook zeker missen.“

- Door Ingeborg Hendrickx -

Hans van Dijk heeft zelf de keuze gemaakt om op zoek te gaan naar een nieuwe uitdaging. Op donderdag 12 december staan de raad van bestuur en het MT van het OMO-bureau uitgebreid stil bij zijn vertrek en neemt Hans officieel afscheid van Ons Middelbaar Onderwijs. 

Artikelen uit de scholen

Plaats zelf een artikel!
Wil jij jouw verhaal delen met collega’s? Heb je een tip of wil je je mening kwijt? OMO biedt jou graag een platform. Hier kun je je artikel plaatsen. Ook kunnen collega’s op jouw artikel reageren.
Bekijk alle 241 bijdragen

Artikel plaatsen Waarom een artikel plaatsen?

0 reactie(s)

Plaats je reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn met een * aangegeven.